بن

این یک آزمایش است

پاریس

لندن

” همه با هم “، واژه ها گناه ندارند

اگر در بيست و هشت سال پیش ما ایرانیان نا آگاه بوده ایم و با ” همه با هم “ برای براندازی رژیم سلطنتی متحد گشته ایم بدون اینکه بدانیم پس از آن چه خواهد شد و هیچگونه سئوالی نکرده ایم و تنها به اجرای فرمان پرداخته ایم، گناه آن نه بگردن واژه ها که بر دوش ناآگاهیهای ماست.

 

در فرهنگ سیاسی تمامی کشورهای استبدادزده برای از میان برداشتن استبداد، راهی جز یک تفکر مشترک که همان “همه با هم” است وجود ندارد، و بايد اعتراف کرد که در هیچ کجای دنیا هم این همه ساده اندیشی، هیجان و احساسات به مانند بيست و هشت سال پیش ما دیده نشده است.

 

بدون تردید، برای ما ایرانی ها نکاتی که ما را با هم متحد مي کند به مراتب بیشتر از موارد پراکندگی و خود محوری است، نفرت را ترویج نکنیم و در ازاء آن به عقل و منطق برسیم که تمامی مبارزان جهان نیز برای سرنگون کردن حکومت های استبدادی همان راه را پیموده اند. مشکلات و بن بست ها وجود دارند و راههای عقلانی و منطقی هم موجود است، مهم آنست که آنرا بشناسیم و در آن راه گام برداریم.

 

زمان حساس کنوني را دريابيم و در انتظار ” لوئی جرگه “ فرمايشي باقي نمانيم. در انتظار قدرت های خارجی نباشیم، آنها جز به منافع خود نمی اندیشند و ما را هم جز برای واسطه گری، نوکری و عروسکهای خود نمی خواهند. اگر روزی ما ایرانیان بتوانيم پس از اینهمه رنج و بدبختی جایگاه شایسته ای در جهان داشته باشيم، بی تردید باید بدست خودمان باشد و هیچ بی راهه و کج راهه دیگری نیز وجود نخواهد داشت . راه مستقیم است و تنها به ” با هم بودن “ ما می انجامد.

 

تفاوت های فکری و ایدئولوژیک همیشه وجود دارد و وجود این تفاوت ها نشاني از آزاد اندیشی و دموکرات بودن ميدهد، بطور قطع و یقین ما قصد ازدواج با يکديگر نداریم، راه ما اینست که برای یک هدف مشخص و با یک زمان معین به دور یک میز بنشینیم و به امروز و فردای ایران مان بپردازیم و با همان افکار وعقاید خودمان، و برای از میان برداشتن تمامیت، کلیت و موجودیت جمهوری اسلامی تلاش کنيم

 

خود محوری، زیاده خواهی، نخوت و تکبر هیچکدام راه به هیچ جائی نمی برند، جمهوری اسلامی باندازه کافی و با امکانات گسترده دشمن سر سخت تمامی ماست. دشمن یکدیگر نباشیم و جامعه خسته ایران را بیشتر از این دلزده و نا امید نکنیم، مردم ایران همیشه قدرشناس بوده و قدر فداکاری و صداقت را ميدانند و راه درست را از نادرست تشخیص مي دهند. ایران فرزندان خود را فراخوانده است، دست از دشمنی که تنها خواست رژیم جمهوری اسلامی است بر داریم و تا هنوز فرصت باقی است “با هم “ به ایران بیاندیشیم و در آن راه گام برداریم .

 

فراموش نکنیم ” همه با هم “ خمینی تجربه تلخ ولي گرانبهائی است، آنرا تکرار نکنیم و ” با هم “ به فکر آينده ایران و فرزندانمان باشیم.

خانم رایس چقدر خوب است که شما فکر تغيیر رژیم در ایران را ندارید!

خانم کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه ایلات متحده روز 23 آوریل، دو روز پیش از ” کنفرانس شرم الشیخ “، در طی یک مصاحبه با نشریه فایناشنال تایمز اعلام داشتند که ” … بدنبال تغیر رژیم در ایران نیستیم… ” .

	اگرچه هر یک لحظه تداوم حکومت جمهوری اسلامی، ضربه هائی سهمگین وجبران ناپذیر برپیکر ایرا ن و ایرانیان است؛
	اگر چه در بیست و هشت سال کارنامه رژیم، جز نیستی و نابودی و وسیاهی هیچ چیزدیگری وجود ندارد؛
	اگر چه در این بیست و هشت سال فقر و بدبختی و بی اخلاقی جامعه را فرا گرفته است؛
	اگر چه بیکاری و تورم و اعتیاد و فحشاء به بالاترین نسبت های خود در صد سال گذشته رسیده است؛
	اگر چه در بیست و هشت سال گذشته با ثروتی متجاوز از 800 میلیارد دلار تنها از در آمد نفت، مردم به چنین فقر وبدبختی و مسکنت افتاده اند؛
	اگر چه هشت سال حکومت فریبکارانه آقای خاتمی، تحت سوء استفاده از واژه های ” اصلاحات ” و “جامعه مدنی” و” حکومت قانون”، بالاترین ناامیدی را خاصه برای نسل جوان ایران بوجود آورده است؛
	اگر چه دست آورد حکومت جمهوری اسلامی به مهاجرت حدود 5 میلیون ایرانی از زاد و بوم خود انجامید که می توانستند برای کشورشان مفید واقع شوند؛
	اگر چه فرار مغزها ضربه ای هولناک بر پیکر امروز و فردای ایران است و کمتر بدان توجه می شود؛
	اگر چه واسطه های خدا در روی زمین بدلیل سوء استفاده از باورهای مردم، به ثروت های غیر قابل باور رسیده اند؛
	اگر چه حکومت جمهوری اسلامی در طی این دوران وحشت بیست و هشت ساله، کارنامه ای جز ترور، سرکوب و شکنجه و اعدام ندارد؛
	اگر چه مردم جان به لب آمده اند و حاضرند بر علیه این حکومت از شیطان نیز کمک بخواهند ...

… ولی سرکار خانم کاندولیزارایس، وزیر محترم امور خارجه ایالات متحده آمريکا، ما از شما سپاسگزاریم که شما تصمیم به چنین کاری ندارید، حتی به درخواست و اصرار گروه دیگری از جمهوری اسلامی که امروز و در واشنگتن به شما پناهنده شده اند .

سرکار خانم رایس، اینکه ما از شما به خاطر این تصمیم تشکر می کنیم نه بدلیل تمدنی چند هزارساله و نه بدلیل دارا بودن یکی از دو امپراطوری بزرگ جهان و نه بدلیل فرهنگ غنی ایرانی مان و …، بلکه تنها بدلیل همین تجربه یکصد سال گذشته امان است که همیشه ابرقدرت ها حکومت های ما را آورده اند و برده اند و ما تنها نظاره گر آن بوده ایم، و در نتیجه نتوانسته ایم حکومت های پاسخگو به مردم خودمان را داشته باشیم چرا که پشتوانه اين حکومت ها، مردم ایران نبوده اند و بزرگترین شاهد آن هم تداوم حکومت جمهوری اسلامی است که اگر حمایت و پشتیبانی اتحادیه اروپا، چين، روسيه … و دیگر فرصت طلبان را نداشت تا کنون امکان ادامه هم نداشت.

سرکار خانم رایس، بی تردید قبول می کنید که ما در این يکصد سال گذشته تلاش های بسیار برای بدست آوردن آزادی و دموکراسی و استقلال داشته ایم، قبول می کنید که این استحقاق برایمان وجود دارد که با این سرزمین پهناور، با این نیروی انسانی ورزیده که گوشه ای از آنرا خود در ایالات متحده شاهد و ناظر هستید و با این ثروت زیرزمینی فراوان، در میان کشورهای آزاد جهان جائی مناسب داشته باشیم و بتوانیم حکومت خودمان را خودمان برگزینیم، به آن افتخار کنیم و از شر شناسنامه ” تروریستی ” نجات یابیم و در نهایت بتوانیم راهمان را برای قدم گذاشتن به جامعه آزاد جهان پیدا کنیم .

ولی نکته مهم و اساسی در اینست که آیا ابرقدرت ها بدلیل منافع و قراردادهای اقتصادی که ازسوی این رژیم عاید آنها می شود به قبول از میان برداشتن این رژیم تن خواهند داد ؟

آیا آنها بدون چشم داشت و بر اساس قانون ” آزادی انسان ها ” ایرانیان را در این راه یاری خواهند داد؟

سرکار خانم رایس، روی سخنم با شما و دیگر وزرای خارجه ایست که در این برهه تاریخی برای ما ایرانیان، هم می توانید برای خود و کشورهايتان در قلب مردم ایران جایگاه شایسته ای را بوجود بیاورید و هم قادر هستید که بازهم بدبینی و بد گمانی و تنفر مردم را دامن بزنید .

سرکار خانم رایس، درخواست کمک، یاری و همیاری ما از شما و دیگر کشورها بطور مشخص و روشن، چشم پوشی از منافع اقتصادی و انعقاد قراردادهائیست که همیشه می توان با حکومت های غیر مردمی منعقد نمود و در اذاء آن يک چنين حکومت هائي را مورد حمایت قرار داد، راهی که نمونه بارز آن در بیست و هشت سال گذشته، ادامه حکومت جمهوری اسلامی در ایران است.

بی هیچگونه تردیدی، دیگر روی سکه ای که رویه اصلی آن، دفاع از حقوق بشر وحقوق انسانی است نمی تواند منافع اقتصادی و چشم پوشی از سرکوب و ترور و شکنجه و زندان و اعدام باشد .

باشد که ما ایرانیان هم بتوانیم در این دنیای سرعت – که هر لحظه اش یک عقب ماندگی تاریخی را بدنبال خواهد داشت – با تکیه بر عقل و منطق و نگاه به تجربه های گذشته امان بهم آئیم و با هم آئیم و از این ننگ و حقارت حکومت جمهوری اسلامی در تماميت، کليت وموجوديت آن نجات پیدا کنیم و وظیفه و مسئولیت بزرگ وسنگین مان را که نگاه به امروز خودمان وساختن فردای بچه هایمان است را جامه عمل بپوشانيم .